به سان عقل در زنجیر گیسو
به سان شعله ای در پنجه ی باد
به سان باد در شاخ درختان
به سان گرگ در مشت زمستان
به سان عاشقی آشفته ی ماه
به سان ماه در دستان یک چاه
به سان آه در زندان سینه
به سان مهر اندر چاه کینه
به سان گوی در چنگال چوگان
به سان مرغ در آغوش آتش
اسیر خویش و اندر دام خویشم ...
اه. .
... این درد غریـبسـت خـدا می دانـد
عشق این گونه ندیدست خدا می داند
چشم ِپر جاذبه ات خورده به سیب دل من
وقـت افتـادن سـیـبسـت خـدا می دانــد
دل یعقوب پر از حسرت یک دیدارست
درد محتـاج طبـیـست خـدا مـی دانــد
در نگاه من و تو شرم و سکوتست هنوز
عشـق آنقـدر نـجـیـبست خـدا مـی دانــد
پرم از شوق رهایی پرم از خاطرها
حالم امروز عجیبست خدا می داند
آسمان تنگ و دلم تنگ ،و دنیـا تنگـست
می کشیم هر چه نصیبست خدا می داند
کیفیت بیماری لیلی وآمدن طبیب
سخندانی چنین دلکش حکایت نمود آندر کتاب خود روایت
که چون سر دختر خوبان آفاق شده لیلی به خوبی در جهان تاق
مسلم گشت بر وی کشور حسن عرب تاراج کرد از لشکر حسن
قدش صدمه به سروبوستان زد رخش طعنه به گل در گلستان زد
برویش گل بسر جلوه گری شد زخجلت روی او نیلوفری شد
فکنده چون کمندزلف بردوش زهر تاری عرب شده حلقه درگوش
سر شاهان اسیر اندر کمندش امیران مبتلای ودردمندش
هوای آن لب لعل شکر سار به دور عارضش دلها مگس وار
به کنج لب سیه خالش نمایان چو خضر اندر میان آب حیوان
لبش با آب حیوان گفتکو داشت به یک قطره از آن خضر آرزو داشت
جهانی از غمش شیدا و مفتون ولی رسوای عالم گشته مجنون
بسی عاقل به دام او گرفتار ولی مجنون نموده رو به کهسار
بسی دل بر رخش پروانه گشته ولی قیس از غمش دیوانه گشته
اگر مجنون بدیشیدای لیلی به کوی عاشقی رسوای لیلی
به لیلی هم فزون بد عشق مجنون که شد اندر فراقش زار ودلخون
به وی هجران مجنون کارگر شد زچشم خویشتن بیمار تر شد
همه شب تا سحر می بود بی تاب نرفتی یک زمان در چشم او خواب
قدسروش خمید از بار هجران دلش شوریده شد از کار هجران
زغم خوردن پریده ازصورتش رنگ زاه دل گرفت آیینه اش زنگ
طبیب آمد چواز بهر علاجش بدید اثار عشق اندر مزاجش
بگفتا جسم لیلی را مرض نیست به گردجوهرش گرد عرض نیست
نه از تب قامت تیرش کمانست نه از تب ارغوانش زعفرانست
نه از تب نرگسش بی خواب باشد نه از تب سنبلش بی آب باشد
نه از تب بررخش جاری بود آب نه از تبروزتاشب هست بی تاب
نه از تب رنگ وروی او پریده نه از تب قد دلجویش خمیده
پریده رنگ ازرویش زعشق است خمیده قد دلجویش زعشق است
به جانش مشتعل نار فراق است دلش خون از غم بار فراق است
دلش گر بیقراراز هجر یار است زدیده اشکبار از هجر یار است
اگربیمار او بیمار عشق است وگرغم میخورد غمخوار عشق است
به وی تاثیر کرده هجر یارش به بیماری کشیده روزگارش
اگر جويیددردعشق درمان دوغباس اش دهید از لعل جانان
چوخوش فرمود استادسخنور فلاتون یا ارستو ای برادر
کسی که از عطش در تاب باشد علاجش شربت عناب باشد
دوای آن که از عشق است بیمار نباشد غیر عناب لب یار
کسی کز عشق بیمار است ودلخون دئچیز امد علاجش نزدمفتون
اول درمان درد او وصال است وصالی را که ایمن از زوال است
دوم درمان او مرگ است یاران که باشد به زهجر گلعذاران
عشق مجنون به لیلی
چه شدمجنون اسیر عشق لیلی بدی آشفته همچون موی لیلی
زدیدارش چنان مهجورگردید زدوری جسم او رنجورگردید
زبس میخوردخون ازفرقت یار خناق اندر تنش آمد پدیدار
طبیب آمدکه درمانش نماید زحکمت چاره ی جانش نماید
طبیب چاره جو گفتا به مجنون که باید رگ زنی از بهر این خون
بگفتارگ زنی بر کف یکی نیش به بسته بازوی مجنون دل ریش
دل فصادگرم رگ زدن شد به مجنون مهر لیلی موج زن شد
فغان بر داشت کی مرد جفاکار نخواهم برتنم بنمای آزار
کنون بدارمزدخویشتن را که نبود سودبهرم رگ زدن را
از این حکمت زجان خویش سیرم به حال خودگذارم تا بمیرم
جوابش دادانگه مرد فصاد زترس نیش داری اه وفریاد
بگفتامن نمی ترسم ازاین نیش بودصبرمن ازکوه گران بیش
ولی جسم من از لیلی بود پر تنم همچون صدف جانان بود در
پرازلیلی است سرتاپای مجنون مکن رنجورنیش اعضای مجنون
از آن ترسم چوبنمای تنم ریش رسد ناگاه بر دلدارمن نیش
چونشتر بر رگ من آورد راه رود از جسم یارم خون بناگاه
اگرباشم هزاران سال بیمار نیم راضی که لیلی بیند ازار
دویی نبود میان ما دو دلبر که یک روحیم اما در دوپیکر
همان عشق حقیقی هست مفتون که مجنون لیلی و لیلی است مجنون
مردن مجنون ورفتن لیلی بر سر قبر او و وفات لیلی
شنیدستم که بعد از مرگ مجنون زهجران گشت لیلی زار دلخون
به شوهر گفت روزی با دل تنگ که امروزم سوی صحراست اهنگ
چنان غم در دلم مهوا گرفته که میلم جانب صحرا گرفته
توهم بامن موافق شو در این کار چودارم عزم رفتن سوی گلزار
زخانه چونکه لیلی رفت بیرون وزیده بوی او بر قبر مجنون
به جسم مرده اش جان امده باز بدینسان از وفابنمود آواز
تعال ای مرحم دل راتودرمان تعال ای شادی هرمحنت وجان
تعال ای دردمجنون را تو درمان تعال ای سرو ناز گلشن جان
چوبودتقدیرآن روز وصالش به لیلی خورد فریاد تعالش
بسر افتاد بی خود شور یارش شد اندر شهر خاموشان گذارش
زجذبه ی عشق از راه بیراه رسیده تا به قبر یار دلخواه
زفرط بی خودی آن راه پیمود رسیده تا به منزلگاه مقصود
به لیلی گفت شوهر با دل شاد که این قبر از که باشد ای پریزاد
بگفتا صاحبش بر من نهان است زخویشان یاکه از بیگانگان است
ولی چون بوی عشق آید زخاکش یقینم عشق بنموده هلاکش
به من معلوم نبود نام او چیست به عالم خون او در گردن کیست
بگفت این قبر از آن دیوانه باشد که از وی این سخن افسانه باشد
به دوران چون سر آید روزگارم گذار لیلی افتدبرمزارم
سلامم گرکند آن سرو طهناز جواب اندر لحد می گویمش باز
کسی که خویش را عاقل شمارد چنین حرفی گهی باور ندارد
چوبشنید این سخن لیلی زشوهر زدیده ریخت بر رخسارگوهر
بگفتا کی بدی دیوانه مجنون منش کردم زعشق خویش مفتون
وگر دیوانه باشد بی کم وکاست زدیوانه مجو جزصحبت راست
برای امتحان سازم سلامش توبشنو درجواب من کلامش
پس از بهرسلام آن میوه ی دل فرود آمدچو برگ از برج محمل
به پهلوی مزارش ایستاده زبان بهر سلامش برگشاده
سلام ای عاقل دیوانه وارم سلام ای نورچشم اشکبارم
سلام ای کشته ی بی خونبهایم سلم ای یار خوش عهد وفایم
سلام ای بسته ی زنجیر مویم سلام ای برده در گل آرزویم
سلام ای کرده اندر خاک منزل سلام ای یاد رویت میوه ی دل
بر امد ناگهان از تربت وی صدای پر شرر چون نالی نی
که ای جان در تنم خوش آمدی تو به خاک مدفنم خوش آمدی تو
علیک ای دلبر خوش عهد وپیمان علیک ای داده مجنون در غمت جان
علیک ای باعث سودایی من علیک ای مونس تنهایی من
فزون زاندازه بردم انتظارت که افتدبرسرقبرم کذارت
کنون که آمدی رفتن روا نیست مرا بگذاشتن رسم وفانیست
نشد در زندگی وصلت میسر بیا تا زندگی گیریم از سر
بیاکه در غمت مجنون فگار است بیا که دیده ام در انتظار است
بیا تا همدم همراز باشیم بیا تا در لحد دمساز باشیم
بیا تا عهدوپیمانی دگر بار بهم بندیم ای یار وفادار
چولیلی این سخنها رفت در گوش گرفته تربت مجنون دراغوش
به امید وصال یار دیرین به حق تسلیم کرده جان شیرین
به جنب تربت مجنون دل ریش بنا کردند قبر آن وفا کیش
چولیلی کرد اندر خاک منزل تمام آرزویش گشت حاصل
روانش هرزمان گفتی به فریاد که از غمهای عالم گشتم آزاد
به ناکامی اگر عمری بسر برد ولی جان بهر کام دوست بسپرد
همه غصه که بودش در جوانی تلافی کرد به وصل جاودانی
مرادومطلبی که داشت در دل میسر شددر آن فرخنده منزل
غمی که خورد در شام جدایی مبدل شدبه صبح آشنایی
نهال صبر او آورد باری به نوعی که بودش امیدواری
به عمرخودهرآنچه آرزو داشت د رآن خلوتسرا درپیش رو داشت
مکانی که بود خالی ز آغیار یقین خوش بگذراند یار با یار
به پیش عاشق یکرنگ ویک جان حیات وموت می باشد به یکسان
اگر عشقش نه بر روی مجاز است به راه دوست چشم دوست باز است
نه هر کس خویش را عاشق نهد نام به دوران می شود مجنون ناکام
نه هر معشوق لاف دلربایی زند لیلی شود در باوفایی
عجب نبود زمجنون این حکایت نه از لیلی غریب است این روایت
به این عشقی که بین مردمان است تفاوت از زمین تا آسمان است
هنوز آید زخاک نجد مفتون
شمیم عشق از لیلی ومجنون
داستان برگزیده ی از کتاب محمد خان دشتی است
دوبیتی ناب شهراد میدری
چه خونها از پرم باید بریزام
از ان چشم ترم باید بریزام
دلم وقتی هوایت کرده باشد
چه خاکی بر سرام باید بریزام
سال 1401 هم رسید
یعنی 43 گذشت خیلی ادمها تو این مدت دفتر زندگانی شان بسته شد
اما چطوری اونها با صد امید و ارزو که زندگی بهتر و اوضاع اقتصادی کشور بهتر بشه به انتظار نشستن
ولی هر سال بذتر از سال گذشته پیش می امد
هر حال وضع و حال روز این کشور مثل ادم ناخوش بهتر نشد
ما ها هم که زنده هستیم فعلن بیخود دل به اینده بهتر بسته ایم
حالا دلیل اوضاع خراب مملکت هر جه میخواهد باشد
راه حل این مشکل خیلی آسون است
اما سیاستمداران ما کوتاه نمی ایند
شاید بخاطر دینکه دین ما اجازه نداده
یا شاید بخاطر ژس انقلابی
یا شاید لجاجت مسولین
حالا هر جه که هست 43 ساله مردم همه با دغدغه و نگرانی
عمر قشنگشون دلره میگذره